آن روز، دلقک ماهی های کوچولو پشت مرجان ها بازی میکردند که بچه مارماهی را دیدند. معلوم بود که راهش را گم کرده. دلقک ماهیهای کوچولو دست از بازی کشیدند و با تعجّب نگاهش کردند. یکی آهسته گفت: «وای! تا حالا بچّه ای به این زشتی دیده بودید؟» یکی دیگر گفت: «چه قدر دراز و بی ریخت است!» سوّمی گفت: «خال هایش را نگاه کنید!» و همه زدند زیر خنده. همه، به جز ماهی کوچکی به نام آلبالو.
آلبالو مثل دوستانش هیچوقت از پشت مرجانها بیرون نرفته بود و هیچوقت مارماهی ندیده بود. آن جا فقط دلقک ماهیها زندگی میکردند. آلبالو با خودش گفت: «چه بچّ هی عجیب و غریبی! ولی ازش خوشم میآید. دلم میخواهد با او دوست شوم.»
امّا دلقک ماهیهای کوچولو این قدر خندیدند که بچه مارماهی بدون گفتن یک کلمه از آن جا رفت.
آن روز، آلبالو برای اولین بار از پشت مرجانها بیرون رفت و یواشکی دور شد. میترسید دوستانش از این که میخواهد با بچه مارماهی دوست شود؛ مسخره اش کنند. آلبالو هیچوقت این همه ماهی جورواجور ندیده بود. میان‏شان دنبال بچه مارماهی گشت تا این که او را از خالهایش شناخت. ولی به خاطر اتّفاق آن روز، رویش نشد نزدیک شود و یواشکی دنبالش رفت. این قدر پشت سر بچه مارماهی رفت و رفت تا یکدفعه...
یکدفعه به پشت صخرهای رسید که پر از مارماهی بود. چند بچه مارماهی دورش را گرفتند و با تعجّب نگاهش کردند. یکی آهسته گفت: «هی! ماهیِ خط خطی دیده بودید بچّه ها؟» یکی دیگر گفت: «چه قدر قد کوتاه است!» سوّمی گفت: «تا حالا بچّه ای به این عجیبی ندیده بودم.» و همه زدند زیر خنده.
آلبالو خیلی دلش گرفت. از خودش پرسید: «یعنی برای اینها این قدر عجیب و غریبم؟» دلش خواست از خودش دفاع کند، ولی نمیدانست چه بگوید.
یکدفعه بچه مارماهی خالخالی، همان که آلبالو دنبالش کرده بود، از پشت سر بچه ها جلو آمد و گفت: «هی! این دوست من است و اجازه نمیدهم مسخره اش کنید. تازه اگر از اینجا بیرون بروید، میفهمید که خیلی از ماهی ها شکل ما نیستند. ما هم برای‏شان عجیب و غریبیم.»
بعد باله اش را زیر باله ی آلبالو انداخت و گفت: «برویم بازی؟»
آن روز، به خاطر دوست جدیدش، آلبالو با دلی پر از شادی به پشت مرجان ها برگشت. به دوستانش گفت: «من با بچّه ی عجیب و غریبی که اینجا آمده بود دوست شدم. درست است که با ما فرق دارد. ولی او هم شنا میکند، مثل ما. او هم بازی میکند، مثل ما. گاهی خوشحال و گاهی غمگین میشود، مثل ما. تازه خیلی هم مهربان است.»
یکی از دلقک ماهی های کوچولو پرسید: «مثل ما؟»
آلبالو محکم سر تکان داد و گفت: «نه، نه، خیلی بیشتر. چون ما هم برایش عجیب و غریب بودیم، ولی به ما نخندید. تازه وقتی بچّه های دیگر مسخره ام کردند، از من دفاع کرد.»
آن روز، آلبالو دوستانش را به پشت مرجان ها برد تا ماهی های جورواجور را ببینند. دلقک ماهی های کوچولو با دهانی باز از تعجّب به اطرافشان نگاه کردند. ولی نه به شکل سفره ماهی خندیدند، نه به قیافه ی اردک ماهی، نه به سبیل های گربه ماهی.

«ای اهل ایمان! نباید گروهی گروه دیگر را مسخره کنند، شاید آنها از اینها بهتر باشند...» (قرآن کریم، سوره حجرات (۴۹)، آیه ۱۱)

منبع: سایت نبات